همانطور که پیشتر ذکر کردیم هگل مدعی خوانشی از مطلق است که نه به مثابه وحدت یا یکسانی ذهن و عین بلکه به معنای وحدت همسانی ذهن و عین در عین ناهمسانی آنها است.هگل با موضع شلینگ موافق است که مطلق همسانی ذهن و عین میباشند و آن را دقیقه بسیار مهمی میداند و حتی سعی میکند تا از موضع شلینگ در برابر کانت و مخصوصا فیخته دفاع کند.